Uppgötvun og framtíð kísilmúrsteina
Síðan breski WW Young framleiddi kísilmúrsteina árið 1822 með Dinas kísilsteini í Suður-Wales, Englandi, eiga kísilmúrsteinar sér 177 ára sögu. Frá því að Martin byggði súran opinn ofn með kísilmúrsteinum árið 1864 hafa kísilmúrsteinar verið áberandi í málmvinnsluiðnaðinum og hefur lengi haldið aðalstöðu í neyslu eldfösts efnis í stálverksmiðjum.
Fyrir stofnun Alþýðulýðveldisins Kína var árleg framleiðslugeta kísilmúrsteina um 30,000 til 40,000 t, og eftir stofnun Alþýðulýðveldisins Kína var framleiðsla á kísilmúrsteinar voru 63,000 t árið 1955, sem svarar til 12% af heildarframleiðslu eldföstum efnum. Árið 1960 náði það 397.300 tonnum, sem svarar til 5% af heildarframleiðslu eldföstum efnum. Hins vegar, með þróun stálframleiðslutækni, er ofninn með opnum eldi í grundvallaratriðum útrýmt og kísilmúrsteinninn sem notaður er efst á rafmagnsofninum hefur verið skipt út fyrir eldföst efni úr áli eða vatnskældum ofnstoppum, þannig að kísilmúrsteinninn hefur nánast dregið sig út úr stálsmíði og er aðal þjónustuhluturinn kókofn, glerbræðsluofn og heitur ofn stórra ofna. Þess vegna hefur neysla kísilmúrsteina minnkað verulega og hún hefur neytt um 100,000 tonn á ári síðan á áttunda áratugnum, sem er 1% til 3% af heildarmagni eldfösts efnis.
